Naar de Facebook van de Kentering Naar de Twitters van de Kentering Naar het Blog Nieuws van de Kentering Naar de website van het ZelfRegieCentrum Nijmegen

Ervaringsverhalen


 

Uitglijden en weer opstaan - Stefan Groothuis

Rust, slaap en regie - Gijs Horvers

Een depressie overwonnen - Mike Boddé

Psychosegevoeligheid als zingeving - Henk Driessen

Persoonlijk ervaringsverhaal - Diana Wolsink-van Landeghem

Schizofrenie als vriend en leraar - Lerrie Grooten

Mijn waan en ik - Lilian Korpel

 



Uitglijden en weer opstaan - Stefan Groothuis

“Ik ben kierewiet geweest” staat in chocoladeletters boven het interview met Stefan Groothuis. In tijdschrift Nusport vertelt de topschaatser eerlijk en openhartig over de zware depressie die hem in 2011 in zijn greep hield. Het is opvallend dat een bekende Nederlander als hij het maatschappelijke taboe op psychische problemen durft te doorbreken en moedig de ‘route-Mike Boddé’ volgt. De cabaretier publiceerde in 2010 het boek Pil over zijn depressie.

 

Stefan Groothuis is onder meer zes keer Nederlands kampioen sprint geworden en toen de ‘zwarte mist’ was opgetrokken voegde de schaatser de titel wereldkampioen sprint aan zijn palmares toe. Op de Olympische Spelen van Sotsji (2014) won hij zelfs goud op de 1000 meter. Maar hij heeft van ver moeten komen. De overhaaste aankoop van een huis waar hij te veel geld voor had betaald, kostte hem zo’n beetje al zijn spaargeld en stortte hem in een peilloze afgrond. “Ik raakte in paniek, sliep een maand lang twee à drie uur per nacht. De gedachtes stapelden zich op, malen en malen en malen. Het vermogen was verdampt, de huizenmarkt ingestort en wat voor een perspectief had ik voor na het schaatsen, zonder afgemaakte studie?”

Geluk

Zelfs zware slaappillen hielpen Groothuis niet, bètablokkers alleen bleken evenmin voldoende. Uiteindelijk ging hij met valium wel beter slapen. Een periode met ‘de meest zwartgallige gedachtes’ volgde evenwel. Mindfulness, yoga, meditatie, religie, ze boden geen van alle soelaas. Wat wel hielp was het opschrijven van zijn gedachten, die daardoor minder duister werden. Ook raakte hij als scepticus enthousiast voor astronomie, kosmologie en fundamentele natuurkunde. Een en ander verbeterde zijn gemoedstoestand. Ook op het ijs lachte het geluk hem weer toe met als kroon op het werk de gouden medaille op het WK sprint in Calgary (2012) en twee jaar later dus hetzelfde edelmetaal op de Spelen. Met een open houding gaat hij de toekomst tegemoet, waarbij hij erop probeert te vertrouwen later ook zonder schaatsen een leuke en zinvolle invulling aan het leven te kunnen geven.

 


Stefan Groothuis


Taboe

Voor de mensen die kampen met geestelijke problemen is het een goede zaak dat bekende Nederlanders ervoor uit durven komen ook daardoor getroffen te zijn of te zijn geweest. Zoals Groothuis aangeeft: “Er zijn veel mensen die hier last van hebben. Als je van je psycholoog hoort hoeveel mensen last hebben van suïcidale gedachten … het is een heel groot taboe.” Een groot compliment voor Stefan Groothuis! Hij heeft zich knap teruggeknokt en door zijn openhartigheid helpt hij psychische problemen beter bespreekbaar te maken. Lof en hulde!
(Bron en citaten: Nusport, nr. 2, 2013. Ook op tv heeft Groothuis zijn verhaal gedaan, zie Groothuis Creeerde Hel In Zijn Hoofd)

P.S. Per e-mail laat Stefan nog weten: “Ik ben zelf ook erg blij dat de redenen waarom ik het wilde vertellen goed weergegeven zijn door de media. Het is echt heel bijzonder wat voor mailtjes ik krijg van voor mij onbekenden, die schrijven dat ze er echt wat aan hadden. Zelfs een vrouw, die ik dus niet kende, die mij mailde dat ze meteen de volgende dag de stap naar haar huisarts had genomen om psychologische hulp te zoeken. Daar werd ik toch wel even stil van.”

 

 


Rust, slaap en regie - Gijs Horvers

365 dagen autisme is een (bijna) dagelijkse blog van Gijs Horvers.

Gijs is ervaringswerker autisme, actief als trainer/coach en geeft landelijk lezingen over autisme.


Gijs Horvers


 


 

Uitglijden en weer opstaan - Stefan Groothuis

Rust, slaap en regie - Gijs Horvers

Een depressie overwonnen - Mike Boddé

Psychosegevoeligheid als zingeving - Henk Driessen

Persoonlijk ervaringsverhaal - Diana Wolsink-van Landeghem

Schizofrenie als vriend en leraar - Lerrie Grooten

Mijn waan en ik - Lilian Korpel

 


Een depressie overwonnen - Mike Boddé

Mike Boddé is één van de bekendste cabaretiers van Nederland. Minder bekend was dat hij jarenlang leed aan een zware depressie. Totdat hij het boek ‘Pil’ schreef, waarin hij openhartig vertelde over deze moeilijke periode in zijn leven. 'Pil' werd een groot succes. Veel tv-interviews en voorlichtingen volgden. Inmiddels heeft Mike zijn depressie overwonnen en is hij weer volop bezig met cabaret en muziek maken.

 

Mike vertelt dat het momenteel goed met hem gaat. Hij slikt al sinds 1998 een medicijn voor zijn depressie, Anafranil. Dat helpt goed, maar het heeft wel de vervelende bijwerking dat het hem dik maakt. Maar aan de andere kant heeft hij al bijna 15 jaar geen depressies meer. Wel moet hij zichzelf in acht nemen, dus niet teveel werken en voldoende rust nemen. Mike heeft nu een werkweek van ongeveer 3 tot 4 dagen. Vaak werk hij ’s avonds, als hij moet optreden, maar ook overdag. Hij heeft in bibliotheken en theaters uit ‘Pil’ voorgelezen, maar ook in een Tbs-kliniek.

Positieve reacties

De reacties op ‘Pil’ waren overwegend goed, vertelt Mike. Veel mensen herkenden het. Na een voorlichting kwamen er vaak mensen naar hem toe, die vertelden dat ze hetzelfde hadden meegemaakt. Dus er waren vooral positieve reacties. Ook heeft hij een enkele negatieve reactie gehad, vooral van religieuze mensen die zich ergerden aan het gevloek in het boek. Maar dat waren vaak eenlingen.

Taboe

Ondanks dat behoorlijk wat mensen te maken krijgen met een depressie en andere psychische klachten, rust er toch nog een groot taboe op. Mike vertelt dat het voor hem het vrij makkelijk is om over zijn depressie te praten. In de artistieke wereld waarin hij werkt wordt er met meer openheid gesproken over dat soort dingen. Maar voor advocaten bijvoorbeeld ligt dit volgens hem heel anders. Als een advocaat vertelt dat hij een depressie heeft gehad, kan dit een promotie verknallen. Maar zelf is hij er heel openhartig over. Wel heeft Mike soms getwijfeld over of hij ‘Pil’ wel of niet zou schrijven. Dat kwam vooral door bepaalde gênante details, zoals de suïcidale gedachten die hij destijds had. Maar hij is blij dat hij het boek toch heeft geschreven. Misschien heeft het geholpen om het taboe te bestrijden, maar het taboe is nog lang niet weg.

Als meer bekende Nederlanders zouden vertellen over hun psychische klachten, zou het taboe langzaam minder worden, denkt Mike. Hij kent een batterij aan BN’ers die een depressie hebben, maar er niet openlijk over praten. Ze zijn bang dat het hun carrière schaadt.

Dromen

Mike vertelt dat hij momenteel bezig is met een boek over dromen. Die zijn nu anders dan tijdens zijn depressie. In het dieptepunt van zijn depressie werd hij vaak wakker gehouden door geluiden in zijn hoofd. Vaak gebeurde dat in de overgang van waken naar slapen. Nu droomt hij over de bekende thema’s, zoals dat je kunt vliegen. Of dat hij zich in een situatie bevind, waarin hij niet weet waarom hij ergens is en anderen wel. Alsof er een soort ‘code’ is. Maar ook droomt hij soms om af te gaan; een schlemielige indruk te maken. Eén keer is hij ook echt afgegaan op de bühne, toen hij met Thomas van Luyn in Middelburg moest optreden. Thomas was een uur te laat voor de voorstelling. Mike besloot toen om in zijn eentje het podium op te stappen en het eerste uur van de show alleen te doen. Dat was geen succes. Maar nu is het “water under the bridge”.

 



Mike Boddé


Genieten van de kleine dingen

Na de depressie ging alles veel makkelijker voor Mike. Dat geldt waarschijnlijk voor iedereen die een zware periode heeft meegemaakt, zegt hij. Mike kan nu meer genieten van de kleine dingen, zoals een wijntje of een kaasplankje. Ook is hij nu eerder tevreden.

Toen Mike midden in zijn depressie zat, kan hij zich ook niet meer creatief uiten. Hobby’s als pianospelen gingen niet meer, de creatieve dingen hielden helemaal op. Het enige dat een tijdelijke verlichting bood was hardlopen en fietsen. Dat bood een tijdelijke verlichting. En de creatieve dingen die hij schreef, waren “troep”.

Voor of tegen medicijnen

Op de vraag hoe Mike aankijkt tegen de discussie over medicijnen, antwoord Mike dat therapie altijd ideaal is. Maar als iemand een gevaar wordt voor zichzelf of anderen, dan zijn medicijnen goede hulpmiddelen. Ongeveer de helft van alle depressieve mensen is geholpen met medicijnen. De laatste jaren is er veel ophef over bepaalde medicijnen, maar bij een zware depressie zijn medicijnen belangrijk. Therapie helpt dan niet. Niettemin werpen de jaren, waarin Mike therapie heeft gehad, nu hun vruchten af. Bijvoorbeeld de cognitieve gedragstherapie, waarin je leert om je eigen gedachten te analyseren. Vaak blijkt dan dat je negatieve gedachten helemaal niet reëel zijn. Nu helpt hem dat, maar tijdens de depressie niet.

Mike ziet er ook niet tegenop om voor de rest van zijn leven medicijnen te gebruiken. Een zware depressie was voor hem een “trip naar de hel”. Dat wil hij niet meer meemaken. Het enige lastige van de medicijnen is dat hij er veel door aankomt. Maar dat neemt hij voor lief.

Humor

Ondanks het zware onderwerp, zit er ook veel humor in “Pil”, beaamt Mike. Dat helpt mensen om het boek door te komen. Veel andere boeken over depressie zijn te zwaar, vind hij. Maar zijn dagboek van die tijd was erg somber. Pas na tien jaar kon hij het een beetje relativeren en er iets zinnigs over zeggen.

De toekomst

Tot slot vraag ik Mike of hij wel eens bang is dat de depressie terugkomt. Hij zegt dat dat de laatste jaren niet meer het geval is. De eerste jaren na zijn depressie was hij daar wel bang voor, vooral als hij somber werd. Maar na 15 jaar, zegt hij, is hij “stabiel”.

Door: Job Schellekens

 

 


 

Uitglijden en weer opstaan - Stefan Groothuis

Rust, slaap en regie - Gijs Horvers

Een depressie overwonnen - Mike Boddé

Psychosegevoeligheid als zingeving - Henk Driessen

Persoonlijk ervaringsverhaal - Diana Wolsink-van Landeghem

Schizofrenie als vriend en leraar - Lerrie Grooten

Mijn waan en ik - Lilian Korpel

 


Psychosegevoeligheid als zingeving - Henk Driessen

Als jonge jongen was ik al een buitenbeentje. Ik werd altijd als laatste gekozen bij de sportwedstrijden en was de pispaal van de klas. In mijn geboortedorp Vlierden voelde ik mij een vreemde eend in de bijt.

Ik ben een laatbloeier, ik begon met de mavo en eindigde met de universiteit. Ik ging Fiscaal Recht studeren. Toen ik nog drie tentamens moest maken en de scriptie, zou ik waarschijnlijk cum laude zijn geslaagd. Helaas knapte ik echter af. Ik was zwaar overspannen, zei men.

Of ik al die jaren gelukkig was? Nee, ik was in mijn jeugd al psychisch een wrak. Ik stortte mij op de studie want dat was mijn laatste strohalm. Maar ik wist totaal niet wat ik met mijn leven aan moest. Ik was zo bang om een mislukkeling te worden.

 

Tijdbom

Mijn godsdienstwanen zorgden ervoor dat ik in de psychiatrie belandde. Tijdens mijn psychose gingen er duizenden gedachten door mijn hoofd heen, dat is de engste ervaring die ik ooit in mijn leven heb gehad. Verder leek het net alsof mijn hoofd een tijdbom was die ieder moment op het punt stond om te ontploffen.

Mijn godsdienstwanen waren dat ik meende door de duivel bezeten te zijn en ik had de gedachte dat ik door de duivel de dood ingejaagd werd. Verder had ik chronische kiespijn aan mijn hele gebit terwijl ik een kerngezond gebit had. Ik ging naar de tandarts en die beweerde dat er met mijn tanden niets aan de hand was. Toen bleek dat het hallucinaties waren.

Jarenlang ging ik door een hel. Het liefste wilde ik dood en ik wist totaal niet wat ik met mijn leven aan moest. Mijn verleden verheerlijkte ik, terwijl dat ook een puinhoop was. Ik denk dat cliënten uit de psychiatrie hun verleden verheerlijken omdat ze bang zijn dat ze anders niets voorstellen.

Zon

Toen kreeg ik de juiste medicijnen. Eindelijk begon voor mij de zon weer te schijnen. Maar niet helemaal, want ik werd horecaverslaafd. De hele dag door zat ik in de snackbar. Ik at drie keer per dag friet met frikadellen. Op een gegeven moment woog ik 120 kilo.

Een kennis van mij stelde toen voor om lezingen over psychosegevoeligheid te gaan geven. Ik schreef dezelfde nacht nog een lezing uit en meldde me aan bij de middelbare scholen in mijn dorp.

Twee weken daarna stond ik voor de klas, doodzenuwachtig. Maar de jeugd lachte om mijn grappen en na de lezing kreeg ik een daverend applaus. “Het is ingeslagen als een bom!”, zei de leraar. Mijn hoogtepunt was toen ik voor tweehonderd studenten een lezing gaf op de Universiteit van Tilburg. Ze gaven mij een staande ovatie.

 



Henk Driessen


Ik was via de achterdeur vertrokken vanwege mijn psychose, nu kwam ik weer door de voordeur binnen.

Passie

Vanaf 1994 ben ik al lid van Anoiksis (een organisatie voor mensen met psychosegevoeligheid, red.), in 2009 werd ik actief lid. Ik was coördinator van de regio Oost-Brabant. De redacteur van het kwartaalblad vroeg of ik daarvoor stukjes wilde gaan schrijven. Dat doe ik nu alweer zeven jaar. Ik mag me zelfs hofleverancier noemen van dat tijdschrift.

Schrijven is mijn passie. Ik houd interviews namens voetbalvereniging SV Deurne die op de site komen te staan. Verder heb ik een blog op Facebook die veel gelezen wordt. Ook ben ik materiaalman bij SV Deurne geweest. Ik werd in het begin met argusogen bekeken maar kort daarna werd ik mateloos populair. Het hele thuispubliek zingt bij een wedstrijd in koor: “Er is maar één Henkie Driessen!” Dat is een eerbetoon aan mij. De voetbalcultuur is mijn leven geworden.

Wat betaald werk betreft ben ik mislukt, wat vrijwilligerswerk betreft zeer geslaagd.

Kortom, Henk Driessen is een ongepolijste diamant.

Door: Waldemar Krijgsman

 

 


 

Uitglijden en weer opstaan - Stefan Groothuis

Rust, slaap en regie - Gijs Horvers

Een depressie overwonnen - Mike Boddé

Psychosegevoeligheid als zingeving - Henk Driessen

Persoonlijk ervaringsverhaal - Diana Wolsink-van Landeghem

Schizofrenie als vriend en leraar - Lerrie Grooten

Mijn waan en ik - Lilian Korpel

 


Persoonlijk ervaringsverhaal - Diana Wolsink-van Landeghem

Door lang geleden te veel bezig te zijn geweest met 'spirituele verlichting', kreeg ik veel ervaringen in één keer en dit werd gezien als een psychose/ziekte. Het krijgen van te veel medicijnen maakte me zo somber (bijwerking) dat ik niet meer verder wilde leven. Ik heb een jaar lang deze dosering gehad en vier suïcidepogingen ondernomen.

 

Ik ging toen afbouwen en wilde 'ineens' weer leven.

Twee jaar later volgde er opnieuw een psychose, door een verandering van medicijn, en belandde ik vanuit Groningen in Heerlen, bij de Mondriaan Zorggroep, waar mij opnieuw een jaar lang een dusdanig hoge dosering antipsychotica werd toegediend, dat ik niet meer verder wilde leven. Ik heb acht suïcidepogingen ondernomen in dat jaar.

Ziekte-inzicht

De psychiater vond dat ik geen ziekte-inzicht had omdat ik niet achter deze (dosering) medicijnen stond, maar volgens mij geeft het geen blijk van ziekte-inzicht als je het normaal vindt dat je medicijnen krijgt waardoor je dood wilt.

Nee, dan heb ik geen ziekte-inzicht.

Na een lange strijd met en tegen de psychiatrie begon het vanaf 2011 eindelijk beter te gaan. Vanaf 2011 wordt er rekening gehouden met mijn medicijnen, met name met de bijwerkingen van hoge(re) doseringen. Vanaf 2011 wordt er gezocht naar andere oplossingen dan medicijnen en alleen in noodgevallen wordt de dosering ietsepietsie verhoogd, maar al snel weer verlaagd. Sinds 2011 is mij de wil om (verder) te leven niet meer ontnomen. Sinds 2011 begon ik mij veilig(er) en vertrouwd te voelen.

Herstel

Ik heb veel vrijwilligerswerk gedaan en altijd met veel passie. Om te beginnen op een geitenboerderij, pannenkoeken bakken voor klanten en in het winkeltje staan. Daarna in een natuurvoedingswinkel, samen met mijn huidige man, dit anderhalf jaar lang. In Heerlen ging ik in de Wereldwinkel werken, had daarnaast nog andere baantjes en pakte mijn studie psychologie weer op (ik wilde wel dood, maar moest toch wat).

In 2011 kwam ik terug in Groningen en ging drie jaar in een bejaardentehuis werken als activiteitenbegeleidster en in de bibliotheek. Na twee maanden in een winkel voor tweedehands kleding ging ik uit boeken mezelf leren websites te bouwen. Ik stopte in die tijd met mijn studie omdat het naar mijn idee nog te lang zou duren voordat ik mijn diploma had.

Inmiddels heb ik mijn eigen bedrijf, Diana Designs, doe aan webdesign en aan grafisch ontwerp en vind het heel erg leuk. Mijn opleiding grafisch vormgever is inmiddels grotendeels voltooid.

 



Diana Wolsink-van Landeghem


 

Daarnaast heb ik zes boeken geschreven, waarvan reeds vijf zijn uitgegeven. En ik schrijf voor een paar tijdschriften (Psyblog, Open Geest, Lentis Magazine) en zo nu en dan voor andere mensen/websites/instellingen.

Ik kan mezelf dus webdesigner, grafisch vormgeefster en schrijfster noemen.

Gelukkig

Ik heb het idee dat ik (hierdoor) midden in de maatschappij sta, dat ik er ook mag zijn en mag meedoen – dit in tegenstelling tot de periodes dat ik een te hoge dosering medicatie/overbehandeling kreeg.

Sinds 15 juli 2015 ben ik gelukkig getrouwd met mijn man Carlos. We wonen nu al vijf jaar samen in een bovenwoning met drie slaapkamers in de buurt van Groningen-centrum, en we hebben twee huisdieren: een parkietje genaamd Croky en een cavia genaamd Piepertje. Croky en Piepertje zijn dikke vriendjes met elkaar.

We hebben een rijk sociaal leven en ook onze band met (schoon)familie is goed.

We hebben allebei een psychosegevoeligheid maar het gaat met ons beiden goed. Carlos werkt ook.

Ik ben zo nu en dan nog steeds met 'verlichting' bezig (vooral middels het lezen van boeken) maar weet op tijd de rem erop te zetten zodat het niet doorschiet.

Mijn websites

http://www.dianawolsink.nl/

 

 


 

Uitglijden en weer opstaan - Stefan Groothuis

Rust, slaap en regie - Gijs Horvers

Een depressie overwonnen - Mike Boddé

Psychosegevoeligheid als zingeving - Henk Driessen

Persoonlijk ervaringsverhaal - Diana Wolsink-van Landeghem

Schizofrenie als vriend en leraar - Lerrie Grooten

Mijn waan en ik - Lilian Korpel

 


Schizofrenie als vriend en leraar - Lerrie Grooten

De kans bestaat dat u de naam Lerrie Grooten al kent. Met zijn positivisme en talloze goede daden om niet haalde hij de lokale pers en zelfs de voorpagina van De Telegraaf. Hij verricht vele goede daden zonder er iets voor terug te verwachten. Zo verstopt hij enveloppen met geld in boeken van de bibliotheek om de lener een leuk moment te bezorgen, gaf hij bloemen aan de burgemeester van Nijmegen om hem te bedanken voor het goede stadsbestuur en stuurt hij dagelijks mailtjes aan vele mensen waarin hij hen bedankt voor wie ze zijn en wat ze doen. Na een ziekteperiode met twee psychoses kreeg hij in 2012 de diagnose schizofrenie. Daar gaat hij op een bijzondere manier mee om: hij heeft geleerd de aandoening als vriend en leraar te beschouwen.

 

Lerrie vertelt dat dat heel geleidelijk is gegaan. “Ik had in een boek gelezen dat je je ziekte moest zien als kans. Dat ben ik vanaf mei 2015 elke dag gaan doen door elke dag 5 minuten te denken: schizofrenie is een kans. Verder ben ik vanaf juni 2015 elke dag schizofrenie gaan uitlachen met heel mijn omgeving. Dat werd steeds groter. Ik kwam er mee in tijdschriften, blogs en in huis-aan-huiskrant De Brug Nijmegen. Ook begonnen mensen grappen te maken over mijn schizofrenie. Wel met respect en op een hele leuke manier.”

Perspectief

“Dat veranderde mijn perspectief op de situatie. Van de Amerikaanse psycholoog en geluksdeskundige Shawn Achor leerde ik dat je brein zo wordt zoals je het traint. Eerst waren de eerste 10 associaties bij schizofrenie positief, daarna de eerste 40, 60, 80 en op een gegeven moment zelfs 200 en daarna ben ik gestopt met tellen, want het was wel duidelijk wat het effect was.” Lerrie kan tevreden terugblikken: “Eigenlijk heb ik nu al twee jaar heel veel lol om schizofrenie en heb er langzamerhand meer om gelachen, dan om gehuild. Daardoor is mijn perceptie veranderd en gelukkig doet mijn omgeving ook mee en vinden ze de grappen leuk. Anders was het nooit gelukt". In deze twee blogs leg ik er meer over uit:

https://perspectief.uwv.nl/blog/hoe-ik-vrienden-werd-met-al-mijn-diagnoses-blessures-en-ziektes

https://perspectief.uwv.nl/blog/hoe-ik-van-schizofrenie-een-kans-heb-gemaakt

Positief

Er is veel wat hem inspireert en kracht geeft en een grote rol is daarbij weggelegd voor de positieve psychologie. En dan met name voor Shawn Achor met zijn boek The Happiness Advantage, dat Lerrie op het idee bracht om dankmailtjes te versturen. Lerrie licht toe: “Bij de dank-e-mail reageert 90% van de mensen uiteindelijk op mijn mailtjes en iedereen is er blij mee en reageert positief. Er zijn eigenlijk drie verschillende groepen. Een deel is gewoon blij en bedankt mij voor de e-mail. De middelste groep is heel blij en wordt er vrolijk van en bedankt mij uitgebreid en geeft mij ook complimenten en wenst mij succes met het project. De laatste groep is echt heel blij en hun dag maak ik helemaal goed en die overladen mij met complimenten en zijn heel enthousiast! Soms krijg ik ook leuke kaartjes van hen of andere vriendelijke gebaren. Degene die het meest blij was, was mijn favoriete artiest Julianna Barwick uit Los Angeles. Die zei: 'It was the nicest e-mail I ever had. I forwarded it all to my family and friends.' En vervolgens maakte ze een foto van ons beiden met haar telefoon toen ik met haar sprak na afloop van een concert van haar. We hebben nu nog steeds contact.” De burgemeester van Nijmegen Hubert Bruls was ook verheugd met de bloemen en gaf Lerrie er complimenten over in De Telegraaf en stuurde die door naar alle wethouders.

Vrolijk

Bij de bewuste vriendelijke daden wisselen de reacties ook. “Van een deel van de mensen zie ik de reactie niet, omdat ik het anoniem doe. Een deel is gewoon blij, maar wel wat verrast. Een deel is wat verward, maar tegelijkertijd erg blij. En de laatste groep is oprecht heel blij en voor hen maak ik hun hele dag goed!” In die laatste categorie had Lerrie bijvoorbeeld laatst een aantal keer een chocoladereep gekocht op het station bij 12 verschillende winkels en die teruggegeven aan degene die hem de reep had verkocht. Lerrie legt uit: “Het hangt er ook een beetje van af hoe ik het zelf doe. Als ik zelf heel vrolijk ben en het goed breng, is de kans veel groter dat een persoon die het ontvangt er ook heel vrolijk van wordt. Soms vind ik het best wel spannend of ben ik wat onzeker en dan komt het minder uit de verf.”

Wereldpers

In 2017 wil hij met zijn goede daden de wereldpers halen nu zijn verhaal al is opgepikt door de lokale en landelijke media. Lerrie is bezig om een goede Engelse blog te schrijven en hoopt dat die op een bekende site kan worden geplaatst, zoals success.com. Zijn wens is dat Shawn Achor hem daarbij kan helpen. De blog laat hij door drie mensen herschrijven, onder wie zijn oud-hoogleraar sociologie (Lerrie is afgestudeerd socioloog, red.).

 



Lerrie Grooten


 

Lerrie blikt alvast vooruit: ”Verder gaan we een video opnemen waarin we het plan aankondigen. Die video en blog ga ik vervolgens half mei via de e-mail sturen naar Nederlandse media en een paar weken later naar internationale media. Ik ben bezig om per land allerlei e-mailadressen te verzamelen van kranten, tv- en radiozenders en websites. Die van België heb ik al verzameld. De andere landen moet ik een voor een af gaan. Dat ga ik de komende maanden doen.”

Enthousiast

“Een artiest (Demira) die ik veel gezien heb, wil mij helpen en de Boeddhistische Omroep heeft ook al steun toegezegd en ik verwacht dat De Telegraaf ook wel belangstelling heeft, omdat ik er de vorige keer mee op de voorpagina stond. Ook lokale media zullen wel enthousiast zijn. In juni is het dan even afwachten wat er gebeurt en begin augustus schrijf ik dan weer een blog en maak een video waarin ik de vriendelijke daden aan het verrichten ben en die verspreid ik dan weer naar nationale en internationale media via de e-mail. Dan hoop ik overal te komen en mensen te kunnen inspireren om met mij mee te doen en samen een effect van positieve verandering te creëren in de wereld.”

Kansen

Ook visualiseert Lerrie elke dag sinds juli 2016 zijn successen, door zich in te beelden dat iedereen op de wereld vriendelijke daden verricht en dat die daden in kranten komen, op CNN en op andere tv-zenders. Ook ziet hij voor zich dat er exposities zijn in een museum over het project dat de wereld heeft veranderd. “Ik probeer zo groot mogelijk te denken. Ik heb geleerd van Shawn Achor dat het brein geen verschil kan maken tussen visualisatie en wat echt is. Daardoor denk ik dat ik er al ben en geloof ik er meer in en het is goed voor mijn motivatie. Ook stel ik me erop in om de kansen te zien die voorbij komen om mijn doel te bereiken en ga ik actief op zoek naar die kansen.” Hij geeft ook lezingen en cabaretoptredens, waarin hij schizofrenie uitlacht. Ook draagt hij T-shirts met teksten zoals “I know those voices aren’t real, but they have some great ideas!”

Inspireren

Lerrie is benieuwd wat er gebeurt komende zomer. “Het kan rustig blijven, maar ook heel groot worden. Dat weet ik niet. Ik zou het erg leuk vinden als ik een paar cabaretoptredens per jaar zou kunnen geven over schizofrenie in de regio Nijmegen. En dat ik bij bedrijven in de regio Arnhem-Nijmegen lunchlezingen zou kunnen geven over de twee minuten dank-e-mail en hen zou kunnen inspireren om ook zulke berichten te sturen. Verder is het misschien wel leuk om over 10 jaar een boek te schrijven samen met Shawn Achor over mijn ervaringen met de dank-e-mail met allerlei voorbeelden, anekdotes en leuke foto's. Of over het vriendelijkheidsproject van augustus. En misschien komt er wel een keer een expositie over de dank-e-mail of het vriendelijkheidsproject in het Museum Het Valkhof in Nijmegen. En misschien dat er wel een bekende psychiater zoals Bram Bakker of Damiaan Denys met mij een theatervoorstelling wil maken over schizofrenie en humor. Of een bekende cabaretier die er iets mee wil doen of een theaterorganisatie, zoals Solo Stories. Ik denk dat ik eerst meer bekendheid nodig heb, wil dat idee een kans maken.” Voor meer informatie over Lerrie Grooten zie zijn website:

http://findyourselfamomenttogrow.nl

Door: Waldemar Krijgsman

 


 

Uitglijden en weer opstaan - Stefan Groothuis

Rust, slaap en regie - Gijs Horvers

Een depressie overwonnen - Mike Boddé

Psychosegevoeligheid als zingeving - Henk Driessen

Persoonlijk ervaringsverhaal - Diana Wolsink-van Landeghem

Schizofrenie als vriend en leraar - Lerrie Grooten

Mijn waan en ik - Lilian Korpel

 


Mijn waan en ik - Lilian Korpel

Mijn klachten begonnen toen ik van 2003 tot eind 2006 werkzaam was als contactpersoon voor aannemers, onderaannemers en uitzendbureaus. Deze baan was voor mij te moeilijk met als gevolg dat ik drie jaar op mijn tenen liep. Helaas kon ik niet bij de leiding aangeven dat ik het niet aankon, want diezelfde leiding had gezegd dat ik het wel kon. Ik werd steeds magerder en als mensen daar naar vroegen, zei ik dat het door angst kwam, maar niet precies waarvoor ik zo angstig was. Die angst was sluipenderwijs ontstaan.

In de loop van 2005 werd het steeds drukker in mijn hoofd en was ik regelmatig ziek. Een jaar later was ik al van dat moeilijke werk afgehaald door een nieuwe teamleider, maar dat heeft een psychose niet voorkomen. Achteraf gezien had ik in 2007 ook al last van stemmen, was ik heel angstig en achterdochtig en moest ik gedurende zes weken verzuimen op het werk. Toen kreeg ik van de huisarts het medicijn Citalopram. Dit hielp goed. Echter, ik heb dit na zes maanden afgebouwd in overleg met mijn huisarts, omdat ik kilo’s aankwam. Na drie maanden resulteerde dit in een psychose.

 

Achtervolgd

Thuis was ik alleen maar bezig met het nakijken van mijn rookmelders, want daar zouden een microfoon en camera in zitten. Ik werd gezocht door mensen van mijn werk, want ik had wat fout gedaan; ik wilde van 11 hoog naar beneden springen, omdat ik achtervolgd werd. Althans, in mijn hoofd. Maar voor mij was het levensecht.

Eind oktober 2008 werd ik opgenomen in het UMC St. Radboud te Nijmegen, op opname 4, ook wel Aurora 4 genoemd, een gesloten afdeling. Ik was - achteraf gezien, want op dat moment had ik dat niet door - volkomen in de war. “Van het padje”, zoals een zus van mij dit ook wel noemde. Zij bracht mij weg, nadat we op diezelfde dag naar mijn huisarts waren geweest en naar de crisisdienst. Het was moeilijk met mij een gesprek te voeren, want ik praatte bijna niet meer. Alles wat je zegt, kan immers tegen je gebruikt worden. Dat was een idee dat ik al langer had. Bovendien had ik, vanuit mijn werk, geheimhoudingsplicht.

Angst

Eerst kwam ik op een kleine kamer met oranje- en rood-tinten. “Hier blijf ik niet”, schijn ik gezegd te hebben. Veel later kon ik uitleggen, dat dat met die kleuren van doen had. Die riepen angst op. Ik werd naar een andere kamer gebracht met blauw zeil op de vloer en gordijnen met blauw en groen. Die kamer was ruimer. Dat was goed. Ik was zo angstig en praatte verder niet meer. Eten deed ik ook nauwelijks. De eerste nacht van mijn opname kan ik me nog goed herinneren. Er was een heel jong uitziende verpleegkundige. Haar leeftijd schatte ik op een jaar of 14. Zij had nachtdienst, was in mijn beleving incest-slachtoffer en er was ook een man op de afdeling, die haar beschermde, dacht ik. Ik wilde van haar geen medicijnen aannemen; ik kon toch geen medicijnen aannemen van een kind?! Ook haalde ik die nacht steeds het beddengoed af, want ik ging niet in dat bed liggen. Er zouden deurwaarders komen die mij met bed en al mee zouden nemen.

Dubbelspion

Ik mocht ook niets uit de kast halen, want alles was geteld door diezelfde deurwaarders en in beslag genomen. Dit gebeurde slechts in mijn hoofd; praten deed ik niet. Ik dacht ook dat de teamleider die ik op dat moment had, dubbelspion was. Mijn familie zou ook opgepakt worden en worden gedood, om hetgeen ik fout had gedaan. Mijn moeder moest het dubbele eten van alles wat ik niet at. Na mijn werk zou ik, als ik klaar was, verder moeten werken bij aannemers tot ’s avonds laat. Mijn familie was gevangengenomen en liep in optocht voor het Radboudziekenhuis langs. Voor de huiskamer van opname 4. Zij werden uiteindelijk ook op mijn afdeling vastgehouden en zouden met gebouw en al met een hijskraan worden opgetakeld en worden weggevoerd naar een verlaten gebied. Ik zag ook een vrouw aan een kruis hangen, die onder het bloed zat. Dit zag ik op de afdeling overigens ook in een krant staan. Het ging over mij en toch ook weer niet. Een vriendin met wie ik al lang geen contact had gehad was ook in die woonkamer van de afdeling en zat aan tafel.

Kortom, het was een warboel in mijn hoofd. Weet ik nu. En de hoofdoorzaak lag in het werk, dat ik deed.

Psychose

De diagnose werd mij op papier uitgereikt: “Wij denken dat jij een psychose hebt” , was het oordeel. Wie, ik? Ik, die ooit werkte als verpleegkundige en ook in de psychiatrie had gewerkt en met mensen met een verstandelijke beperking. In mijn puberteit nooit last van gehad.

 



Lilian Korpel


 

Een psychose? Al snel werd uitgelegd wat dat is en wat er gebeurt in je hoofd. Voorlopig mocht ik niet naar huis. Ik heb heel wat keren met mijn weekendtas voor de gesloten deur gestaan. Totdat ik een IBS (inbewaringstelling) kreeg van 3 weken. Ik heb überhaupt veel gestaan en bewoog ook steeds minder. Elke dag kwamen mijn twee oudste zussen, om beurten. Op verzoek van de verpleging aten ze ’s avonds ook een poos mee; ik at immers nauwelijks en met die medicijnen die ik kreeg - Seroquel, Imipramine en Oxazepam - moest ik wel eten. Ze hebben mij ook weleens in bed geduwd, maar daar kwam ik na een half uur weer uit, om vervolgens weer dagen te staan. Dat staan deed ik op mijn werk ook de laatste tijd. Ik had momenten dat ik niet in beweging kon komen. Op de afdeling hing een wit bord, waarop onze namen stonden met de naam van de begeleidende verpleegkundige van die dag. Ik veegde mijn naam steeds uit toen ik eenmaal in de woonkamer durfde te komen. Al met al heb ik 8 weken op de gesloten afdeling doorgebracht en nog eens 8 weken op de open afdeling, Aurora 6. Op de gesloten afdeling liep alles heel gestructureerd. Er was veel contact met mijn twee oudste zussen. Ik heb heel veel steun aan hen gehad en heb dat nog steeds.

Diagnose en nabehandeling

Begin 2009 kreeg ik van de psychiater te horen dat ik een schizo-affectieve stoornis heb.

Na mijn opname in het Radboudziekenhuis ging ik naar de ggz, oftewel Pro Persona. Daar volgde ik, gedurende een jaar, een wekelijkse training “Omgaan met psychotische verschijnselen” (een Liberman-training), waar ik veel aan heb gehad. Ook had ik gesprekken met een sociaal-psychiatrisch verpleegkundige. De Seroquel heb ik verwisseld voor Aripiprazol, en de Imipramine is nog iets opgehoogd in mei jongstleden. Maar het gaat nu goed. Ik heb een evenwichtig leven; kan het werk dat ik doe goed aan (administratief medewerker bij een overheidsinstelling). Ik werk zelfs 36 uur. Dat is veel, maar het geeft wel structuur op een dag. Ik ben nog wel achterdochtig als ik moe ben. Vooral op het werk; denk al snel dat men over mij praat, als ik geroezemoes van collega’s hoor. Ik ben niet meer in behandeling bij Pro Persona, maar wel bij mijn huisarts. Mijn huisarts uit die periode is helaas overleden. Ik woon nog wel begeleid zelfstandig met op dit moment een minimum aan begeleiding.

Het enige waar ik heel erg van baal is mijn overgewicht. Ik ben meer dan 30 kilo aangekomen onder invloed van de Seroquel en Imipramine en ik krijg het er bijna niet meer van af. In het verleden heb ik een eetstoornis met ondergewicht gehad, waarvoor ik bijna 15 maanden opgenomen ben geweest in het UMC Utrecht. Maar dat is een ander verhaal. Het maakt het wel extra lastig dat ik nu obesitas heb.

 

 


 

Uitglijden en weer opstaan - Stefan Groothuis

Rust, slaap en regie - Gijs Horvers

Een depressie overwonnen - Mike Boddé

Psychosegevoeligheid als zingeving - Henk Driessen

Persoonlijk ervaringsverhaal - Diana Wolsink-van Landeghem

Schizofrenie als vriend en leraar - Lerrie Grooten

Mijn waan en ik - Lilian Korpel