Navigate / search

Nieuwe cursus Werken Met Eigen Ervaring van start

Op 24 september 2018 start bij De Kentering weer een nieuwe cursus Werken Met Eigen Ervaring (WMEE). Na deze cursus kun je jouw cliëntervaring gebruiken om anderen met een psychische kwetsbaarheid te ondersteunen. Dat kan op verschillende manieren, bijvoorbeeld door het geven van voorlichting of trainingen, individuele ondersteuning of het deelnemen aan een cliëntenraad.

 

De cursus bestaat uit 12 lessen, die zijn ingedeeld in drie blokken.

Het eerste blok staat in het teken van het vertellen je eigen verhaal – wat heb je meegemaakt, wat waren voor jou momenten van steun en herstel? Dit verhaal deel je met de medecursisten en je geeft elkaar tips.

In het tweede blok staan praktijksituaties centraal – hoe kun je je eigen ervaringen inzetten in de praktijk? Hierbij kun je denken aan het geven van voorlichting, het werken met cliënten en belangenbehartiging.

 

Het laatste blok richt zich op het oefenen van vaardigheden die je nodig hebt om te werken met je eigen ervaringen. Daarbij gaat het vooral om communicatieve vaardigheden.

Aanmelden: ondersteuning@dekentering.info

Kosten: € 30,-

 

Voorlopig geen toegang voor ggz-cliënten tot de Wet Langdurige Zorg

Uit een brief van staatssecretaris Paul Blokhuis blijkt dat ggz-cliënten voorlopig tot 2021 moeten wachten, voordat zij toegang krijgen tot de Wet Langdurige Zorg (Wlz). De toegang tot de Wlz voor mensen met psychiatrische problematiek is al langer een heet hangijzer.

Nu nog is het zo dat alleen mensen met een zware lichamelijke of verstandelijke beperking en ouderen toegang krijgen tot de Wlz, die intensieve zorg regelt. Denk aan mensen die een dermate zware hulpvraag hebben, dat zij noodgedwongen in een zorginstelling moeten wonen en 24 uur per dag zorg nodig hebben. Cliëntenorganisaties in de ggz willen echter ook dat ggz-cliënten met een grote zorgbehoefte toegang krijgen tot de Wlz.

Afbeeldingsresultaat voor paul blokhuis

Staatssecretaris Paul Blokhuis

Nu nog is het zo dat mensen met zware psychische problemen vaak aangewezen zijn op beschermd wonen. Hier ontvangen zij ook dagelijkse ondersteuning, maar ligt de nadruk meer op praktische hulp in plaats van behandeling. Voor deze groep biedt beschermd wonen eigenlijk onvoldoende zorg. Zij zouden meer op hun plek zijn in een ggz-instelling. Daarom pleiten belangenorganisaties ervoor dat ggz-cliënten met een zware zorgvraag in aanmerking kunnen komen voor de Wlz. Het gaat daarbij om een groep van enkele duizenden mensen.

De staatssecretaris is momenteel bezig met het formuleren van een wetsvoorstel in overleg met MIND, GGZ Nederland en Per Saldo. In dit wetsvoorstel wordt ook de indicatiestelling en overgang van cliënten van de gemeenten – die op grond van de Wmo verantwoordelijk zijn voor beschermd wonen – naar de Wlz  geregeld. Dit wetsvoorstel wordt naar verwachting in 2019 door de Tweede Kamer behandeld.

Cliënten- en belangenorganisaties hebben kritisch gereageerd op de brief van Blokhuis, omdat zij vinden dat het erg lang duurt voordat ggz-cliënten de overstap naar de Wlz kunnen maken. Op de website van MIND staat: “MIND wil dat de staatssecretaris extra maatregelen neemt om passende zorg te bieden aan mensen die tussen wal en schip vallen, zolang de toegang van ggz-cliënten tot de Wlz niet geregeld is.”

Gameverslaving wordt officiële ziekte

Eind vorig jaar heeft de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) gameverslaving erkend als officiële ziekte. Hoewel dit ertoe moet bijdragen dat verslaafde gamers eerder worden geholpen, is er ook verzet tegen.

In de eerste plaats is er een aantal wetenschappers dat vraagtekens zet bij de erkenning van gameverslaving als ziekte. Zij vinden dat er nog onvoldoende onderzoek is gedaan om te kunnen spreken van een ziekte. Bovendien zijn zij bang dat gamers te snel in een negatief daglicht worden gezet.

Daarnaast zijn gamemakers ontevreden over de actie van de WHO. Zij zijn bang dat de erkenning van gameverslaving als ziekte ervoor zorgt dat andere aandoeningen, zoals depressie, minder belangrijk gaan lijken. Om deze reden hebben gamemakers de WHO verzocht om gameverslaving te schrappen uit de lijst van ziektes en aandoeningen.

Niettemin vinden voorstanders het wel van belang om gameverslaving te classificeren als officiële aandoening, want om een vergoeding te krijgen voor de behandeling moet er sprake zijn van een formele diagnose. Gameverslaving erkennen als ziekte zou dus betekenen dat er meer mensen geholpen kunnen worden.

In Nederland zijn er ongeveer 12.000 jongeren met een gameverslaving.

Gemeente Nijmegen presenteert nieuw plan Beschermd Wonen

 

Onlangs heeft de gemeente Nijmegen een nieuw plan van aanpak voor Beschermd Wonen en Maatschappelijke Opvang gepresenteerd. Dit plan bevat een aantal maatregelen om de kosten van Beschermd Wonen beheersbaar te houden in de toekomst.

Het belangrijkste doel van het plan is om de instroom van nieuwe cliënten naar beschermde woonvormen terug te dringen. Dit wil de gemeente realiseren door in te zetten op preventie en wijkgerichte ggz. Per wijk (of stadsdeel) moet een uitgebreide zorg- en ondersteuningsstructuur komen om zelfstandig wonende mensen met een psychische kwetsbaarheid te helpen.

Nu nog is het zo dat zorgverleners en instanties die betrokken zijn bij psychisch kwetsbare burgers, zoals sociale wijkteams, huisartsen, FACT-teams en woningcorporaties, soms langs elkaar heen werken. De gemeente wil daarom per wijk of stadsdeel één organisatie in het leven roepen waarin hulpverleners en instanties meer gaan samenwerken. Dit wordt ook wel “wijkgerichte ggz” genoemd. Het doel is uiteindelijk om een zorgnetwerk op te zetten waarbij mensen 24 uur per dag terecht kunnen voor ondersteuning.

Maar hier blijft het niet bij. Met het oog op de toenemende ambulantisering wil de gemeente ook wijken voorbereiden op de komst van psychisch kwetsbare burgers door te investeren in stigmabestrijding. Anders bestaat het risico op sociale uitsluiting en eenzaamheid.

Tot slot onderschrijft de gemeente ook het belang van dagbesteding en werk. Veel mensen met een psychische kwetsbaarheid staan onnodig langs de kant, terwijl ze graag willen werken. Om deze mensen toch een kans te geven, wordt geïnvesteerd in IPS: Individuele Plaatsing en Steun. IPS is een traject waarbij een cliënt bij het werken intensieve coaching krijgt van een trajectbegeleider. De ervaring leert dat mensen hierdoor langer aan het werk blijven en minder snel uitvallen.

Reacties van cliënten en belangenbehartigers op het plan zijn deels positief, deels kritisch. Vooral huidige cliënten Beschermd Wonen zijn bang dat de ambulantisering te snel gaat en dat ook zij moeten gaan verhuizen naar een zelfstandige woning. Een bijkomend risico van te snelle ambulantisering is dat wanneer cliënten zelfstandig zijn gaan wonen en een nieuwe crisis of terugval krijgen, zij niet meer terug kunnen naar hun oude beschermde woonplek. Die is dan al vergeven. Verder speelt in Nijmegen nog het probleem van de beddenafbouw bij Pro Persona, waardoor veel cliënten van Pro Persona terecht komen op de wachtlijst van de RIBW.

Stel de mens in plaats van de diagnose centraal

Sommige ervaringsdeskundigen van De Kentering geven regelmatig voorlichting over het omgaan met een psychische aandoening. Onlangs gaven wij een presentatie bij een kennismarkt bij de Hogeschool Arnhem Nijmegen voor wijkverpleegkundigen en studenten.

Het thema van de kennismarkt was “psychiatrie in de wijk”. Wijkverpleegkundigen komen sinds de transities in het sociaal domein steeds vaker bij mensen thuis die psychische klachten hebben. De vraag aan ons was of wij in dit kader iets wilden vertellen over omgaan met mensen met psychische problemen en onze eigen ervaringen met wonen in de wijk.

De dagvoorzitters

 

We begonnen met een voorstelrondje, waarbij we iets vertelden over onze ervaringen met het hebben van een psychische aandoening en onze werkzaamheden bij De Kentering. Daarna gingen we in op de vragen die we van de organisatie hadden gekregen ter voorbereiding. Eén van deze vragen was hoe wij wonen in de wijk ervaren. We vertelden dat mensen een ernstige psychiatrische aandoening vaak een laag inkomen hebben en doorgaans in goedkopere woningen wonen. Daarbij is er een kans om in wijken terecht te komen waar wat meer risico is op overlast. En dat terwijl mensen met een psychische kwetsbaarheid juist een grotere behoefte hebben aan een rustige, veilige woonomgeving met weinig prikkels. Een belangrijke vraag volgens ons is dan ook hoe je ervoor kunt zorgen dat mensen met een psychische aandoening met een laag inkomen toch in een prikkelarme en veilige omgeving kunnen wonen.

Een ander aspect is dat mensen met een psychische aandoening soms als een vreemde eend in de bijt worden beschouwd door buren. Daarom moet je soms voorzichtig zijn met openheid geven. Te snel openheid geven kan het risico meebrengen dat buren je raar aan gaan kijken. Andersom kunnen buren die je goed kent en vertrouwt ook een bron zijn van steun en een luisterend oor bieden.

We hadden nog als tip voor de wijkverpleegkundigen om in het cliëntcontact vooral de mens centraal te stellen, en niet de aandoening. Sommige hulpverleners zijn geneigd om cliënten te behandelen als een “hulpeloze patiënt”, in plaats van iemand met talenten en mogelijkheden. We vertelden over onze ervaringen met het hebben van hulpverleners die hun cliënt zagen als een “diagnose op pootjes”, in plaats van een mens van vlees en bloed. Daarom is het belangrijk om je als hulpverlener gelijkwaardig op te stellen en niet te veel afstand te scheppen tussen jou en je cliënt.

Onze boodschap werd met enthousiasme ontvangen door de wijkverpleegkundigen. Nu maar hopen dat ze het ook in de praktijk gaan waarmaken.

 

Job en Saskia

 

Na afloop van de presentatie kregen we veel complimenten van het publiek. De mensen vonden het erg interessant om onze persoonlijke ervaringen te horen. Dit bood een grote meerwaarde ten opzichte van de andere presentaties op de kennismarkt.

Job & Saskia

Nieuw project van start om psychisch kwetsbare mensen te ondersteunen

Onlangs is in Nijmegen en Rivierenland een nieuw project gestart om mensen met een psychische kwetsbaarheid te ondersteunen. Het belangrijkste doel is het ontwikkelen en uitvoeren van beleid om de toename van mensen met verward gedrag terug te dringen. Bij het project zijn onder andere gemeenten betrokken, Pro Persona, zorgverzekeraars, ervaringsdeskundigen en het Openbaar Ministerie.

Twee speerpunten van het project zijn netwerkontwikkeling (“aandachtig aansluiten”) en crisisinterventies (“spoedig dichtbij”).

“Aandachtig aansluiten” is gericht op preventie en gaat om het opbouwen van een sluitend netwerk van zorg en ondersteuning rondom mensen met een psychische kwetsbaarheid. Eén van de nieuwe elementen hierin is het organiseren van signaalpunten in de wijk. Hier kunnen mensen terecht met signalen over bijvoorbeeld een buurman die verward gedrag vertoont, maar ook psychisch kwetsbare mensen zelf. Verder wordt ingezet op betere samenwerking tussen betrokken partners, zoals wijkagenten, woningcorporaties, sociale wijkteams, FACT-teams en de huisarts. Regievoering is ook een belangrijk onderdeel van netwerkontwikkeling: wie neemt het initiatief als iemand in een crisis belandt? De psychiater, huisarts, of iemand van het sociaal wijkteam? Daarnaast wordt gepleit voor standaard gebruik van de crisiskaart. Dit is een pasje dat iemand altijd bij zich heeft, waarop staat wat omstanders kunnen doen als hij of zij op straat in een crisis terecht komt – bijvoorbeeld wie ze kunnen bellen.

Bij het tweede speerpunt, “spoedig dichtbij”, draait het om welke acties moeten worden ondernomen als iemand in een crisissituatie verkeerd. Waar wordt iemand naartoe gebracht, en hoe? Het project voorziet in een zogenaamde multidisciplinaire beoordelingskamer, één in Nijmegen en één in Rivierenland. Daar worden mensen naartoe gebracht en beoordeeld door zorgverleners uit diverse disciplines (bij verward gedrag hoeft het niet perse te gaan om psychische aandoeningen). Daarnaast moet er een passende wijze van vervoer komen. In sommige regio’s in Nederland wordt al gebruik gemaakt van een “psycholance”: een aangepaste ambulance met gespecialiseerde verpleegkundigen. Het voordeel hiervan is dat het voor de cliënt minder stigmatiserend en traumatiserend is om in vervoerd te worden dan in een politiewagen. Tot slot voorziet het project in een nieuw te vormen interventieteam, waarin ervaringsdeskundigen samen met andere hulpverleners mensen in een crisissituatie opzoeken.

Het is de bedoeling dat in de komende twee jaar bovenstaande plannen in de praktijk worden gebracht. Indien ze voldoende effect hebben, worden ze ook op de lange termijn ingezet.