Navigate / search

Stel de mens in plaats van de diagnose centraal

Sommige ervaringsdeskundigen van De Kentering geven regelmatig voorlichting over het omgaan met een psychische aandoening. Onlangs gaven wij een presentatie bij een kennismarkt bij de Hogeschool Arnhem Nijmegen voor wijkverpleegkundigen en studenten.

Het thema van de kennismarkt was “psychiatrie in de wijk”. Wijkverpleegkundigen komen sinds de transities in het sociaal domein steeds vaker bij mensen thuis die psychische klachten hebben. De vraag aan ons was of wij in dit kader iets wilden vertellen over omgaan met mensen met psychische problemen en onze eigen ervaringen met wonen in de wijk.

De dagvoorzitters

 

We begonnen met een voorstelrondje, waarbij we iets vertelden over onze ervaringen met het hebben van een psychische aandoening en onze werkzaamheden bij De Kentering. Daarna gingen we in op de vragen die we van de organisatie hadden gekregen ter voorbereiding. Eén van deze vragen was hoe wij wonen in de wijk ervaren. We vertelden dat mensen een ernstige psychiatrische aandoening vaak een laag inkomen hebben en doorgaans in goedkopere woningen wonen. Daarbij is er een kans om in wijken terecht te komen waar wat meer risico is op overlast. En dat terwijl mensen met een psychische kwetsbaarheid juist een grotere behoefte hebben aan een rustige, veilige woonomgeving met weinig prikkels. Een belangrijke vraag volgens ons is dan ook hoe je ervoor kunt zorgen dat mensen met een psychische aandoening met een laag inkomen toch in een prikkelarme en veilige omgeving kunnen wonen.

Een ander aspect is dat mensen met een psychische aandoening soms als een vreemde eend in de bijt worden beschouwd door buren. Daarom moet je soms voorzichtig zijn met openheid geven. Te snel openheid geven kan het risico meebrengen dat buren je raar aan gaan kijken. Andersom kunnen buren die je goed kent en vertrouwt ook een bron zijn van steun en een luisterend oor bieden.

We hadden nog als tip voor de wijkverpleegkundigen om in het cliëntcontact vooral de mens centraal te stellen, en niet de aandoening. Sommige hulpverleners zijn geneigd om cliënten te behandelen als een “hulpeloze patiënt”, in plaats van iemand met talenten en mogelijkheden. We vertelden over onze ervaringen met het hebben van hulpverleners die hun cliënt zagen als een “diagnose op pootjes”, in plaats van een mens van vlees en bloed. Daarom is het belangrijk om je als hulpverlener gelijkwaardig op te stellen en niet te veel afstand te scheppen tussen jou en je cliënt.

Onze boodschap werd met enthousiasme ontvangen door de wijkverpleegkundigen. Nu maar hopen dat ze het ook in de praktijk gaan waarmaken.

 

Job en Saskia

 

Na afloop van de presentatie kregen we veel complimenten van het publiek. De mensen vonden het erg interessant om onze persoonlijke ervaringen te horen. Dit bood een grote meerwaarde ten opzichte van de andere presentaties op de kennismarkt.

Job & Saskia

Geef een reactie

name*

email* (not published)

website