Navigate / search

“Verwarde personen zijn het probleem niet”

Je leest er bijna wekelijks wel wat over in de media: mensen die hun huis dreigen op te blazen of op straat overlast veroorzaken. Iedereen kent het voorbeeld van Tarik Z., die met een neppistool de studio van het NOS Journaal binnendrong om aandacht te vragen voor zijn verhaal. Waar komt de toename van deze mensen, die duidelijk in de war zijn, vandaan? De journalist Piet-Hein Peeters schreef er een boek over, “Verwarde personen zijn het probleem niet”.

Peeters komt tot de conclusie dat er verschillende oorzaken ten grondslag liggen aan de toename van verwarde personen. Een belangrijke rol hierbij speelt de ambulantisering: mensen moeten vaker thuis behandeld worden in plaats van in een opnamekliniek en het liefst zo zelfstandig mogelijk leven. Deze ontwikkeling past binnen een maatschappelijke trend: er wordt door de overheid een groter beroep gedaan op de zelfredzaamheid van mensen. Of het nu ouderen zijn, lichamelijk gehandicapten of mensen met een psychische aandoening.

Mensen, Dakloze, Man, Mannelijke, Street, Persoon

Soms pakt die ambulantisering goed uit, er zijn mensen met een psychische aandoening die zich goed weten te redden met relatief weinig hulp en een sterker gevoel ervaren van zelfredzaamheid. Daar komt bij dat het in beginsel altijd goed is als mensen zo zelfstandig mogelijk leven. Een te lang verblijf in een opnamekliniek kan juist leiden tot hospitalisering en verlies van zelfregie.

Maar er zijn ook mensen die niet zelfredzaam genoeg zijn en voor wie ambulante zorg onvoldoende is. Een bijkomend probleem is dat er niet alleen behoorlijk bezuinigd in de ggz, maar ook op andere terreinen. Denk aan de sociale werkplaatsen en de Wet maatschappelijke ondersteuning. Daardoor is het een stuk moeilijker geworden om passende dagbesteding te vinden, waardoor mensen te lang thuis zitten en het risico op vereenzaming op de loer ligt.

Stigmatisering speelt ook een belangrijke rol in het streven om mensen met een EPA (ernstige psychiatrische aandoening) zo zelfstandig mogelijk te laten leven. Buren zitten niet altijd te wachten op een buurman met schizofrenie. Een angst die overigens vaker is gebaseerd op vooroordelen dan de realiteit. Maar het toont wel aan dat, wil het streven van beleidsmakers naar verzelfstandiging werken, de samenleving bereid moet zijn om mensen die afwijken van de norm anders te bekijken: niet met angst, maar met een open, ruimdenkende blik.

Kortom: het streven naar verzelfstandiging is volgens mij zeker haalbaar, mits er bepaalde randvoorwaarden zijn. Als mensen met een psychische aandoening gewoon kunnen meedraaien in de maatschappij – of het nu gaat om wonen, werk of sociale contacten – dan zullen zij waarschijnlijk ook minder intensieve zorg nodig hebben. En dan zullen er ook minder ‘verwarde’ mensen zijn.

Het boek “Verwarde personen zijn het probleem niet” is te bestellen op www.uitgeverijpepijn.nl

Job Schellekens

Geef een reactie

name*

email* (not published)

website